Succes

Ik heb iets bij mezelf herontdekt na mijn laatste blog: hoogbegaafd in de psychiatrie. Ik wist wel van het bestaan af, had er al vaker last van gehad, maar nog niet tijdens het schrijven. De keerzijde van succes.

Na mijn laatste blog, kreeg ik veel bijval en kwam in contact met interessante mensen. Het leeft nogal blijkbaar. Er ontstaat een sneeuwbal aan reacties en ideeën. Zoals ik verwachtte was er meer bijval in de ‘wereld van de hoogbegaafdheid’ dan in de ‘wereld van de psychiatrie’, maar ook daar leeft het. Ik was blij verrast en er kwam zelfs gerichte vraag naar mijn volgende verhalen over dit thema.

En daar ontstaat het. Daar waar ik voel dat ik omhoog stijg van trots, omdat ik blijkbaar de juiste woorden heb gegeven aan iets wat meerdere mensen ervaren. Dat ik dus niet die ene rare eend ben die hier oog voor heeft en aandacht voor wil, dat maakt me blij. Maar zodra je net even geniet van het stijgen, donder je keihard naar beneden, althans ik dan.

Ik heb genoeg onderwerpen in mijn hoofd om over te schrijven, gerelateerd aan hoogbegaafdheid of niet, maar ik durf niet. Geen enkel onderwerp lijkt het vorige te kunnen evenaren en dus zijn ze niet goed genoeg. Ook twijfel ik me suf of ik nu niet meteen moet inhaken op de reacties, het zogeheten ‘momentum’ moet pakken of dat ik ook gewoon een andere willekeurige blog over iets in mijn leven kan schrijven. En als ik dan nu meteen reageer, waarmee dan en wordt dat dan wel goed, of val ik dan door de mand, zien mensen dan eindelijk dat ik het ook allemaal nog niet precies weet, of wel en verwachten ze dan daarna nog meer. Door al die twijfels in mijn hoofd wandel ik weer hele wandelingen met de honden terwijl ik met mezelf discussieer over goed, verstandig of heel stom.

Eigenlijk maakt het helemaal niet uit, wat ik allemaal denk. Mijn verstand, voor de insiders Hein genaamd, heeft weer een podium gevonden. Een podium om op standje ‘repeat’ het rampspel uit te spelen en is er één scenario getackeld dan bedenkt Hein vol goede moed weer een nieuw scenario vol rampen. Eigenlijk als je er zo van een afstandje naar kijkt is het best hilarisch hoe gek Hein, mijn verstand, mij probeert te maken. En Hein, Chapeau! Even had je mijn volle aandacht te pakken, maar ik heb het wel weer gehad met je ‘one-man-show’. Ik ga weer lekker schrijven, gewoon over dat waar ik zin in heb, terwijl jij lekker doorgaat met je zorgen om werkelijk alles wat mis kan gaan.  Ach Hein, het is niet zo erg, je weet niet beter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s