Allemaal hondjes

We zijn op vakantie in Curaçao. Of ja, vakantie, je zou het ook een familiebezoek kunnen noemen.
Het is genieten hier op het eiland: de tallozen vrolijk gekleurde huisjes, het uitzicht over het eiland vanaf de Cristoffelberg, de prachtige vissen en schildpadden die je ziet tijdens het duiken en snorkelen, de vele verschillende vogeltjes en cactussen. Ik kan er bijna geen genoeg van krijgen.

Het is een rare vakantie voor mij. Ik hou ervan om de auto te starten, een eindje te rijden en dan lekker de vouwwagen uitstallen om te kamperen. Makkelijk en een tikje primitief wel, maar dat geeft mij het ultieme vakantiegevoel. Ik moest even wennen aan deze luxe, in het vliegtuig, veel minder bagage mee en een mooi huisje met zwembad voor de tuin.

Echter de luxe die ik voel bij dit verblijf is niet wat het land zich in totaal uitstraalt. Overal waar we rijden zie ik sterk vermagerde honden lopen, op zichzelf aangewezen, zonder een huis waar de brokken en botten voor het oprapen liggen. Ik vind het zielig en onze musketiers proberen iedere hond die we zien een naam te geven.

Gelukkig is mijn schoonzus al lang hier en erg met dit lot begaan. Ze vangt honden, die gevonden worden en vaak ziek of zwak zijn, op. Twee jaar geleden kregen we via haar een lieve pup die we Thomaz noemde. Zijn moeder was een zwerfhond en beviel van een nestje in iemands tuin, waardoor het nestje en moeder snel in zorg genomen werden en alle puppies succesvol geadopteerd. Voor een wat oudere hond schijnt het een stuk lastiger te zijn om in aanmerking te komen voor adoptie, begrijp ik van mijn schoonzus. Wat ik op zich snap. Ik koos namelijk ook voor een pup in eerste instantie, maar toch is het ook erg sneu.

Op het moment dat ik voor het eerst hun huis inkom, lopen er zeven honden rond. Zeven, waarvan er twee, van hunzelf zijn. De andere vijf vangen ze op. De ene hond is zo bang, dat ze je bijna niet aan durft te kijken. De ander loopt wat mank, omdat haar teen geamputeerd is, weer een volgende maakt af en toe rare bewegingen die ze heeft overgehouden aan het eten van een leguaan. Eén meisje komt naar me toe, een prachtige bruine hond met beige vlekjes een lief kopje met rechtopstaande oren. Ze heet Kwispel. Het was direct liefde op het eerste gezicht, wat een schatje. Het arme beest heeft al veel meegemaakt, terwijl ze bevrucht werd reed een auto het betreffende mannetje aan, wat direct overleed. Zij bleef achter met verbrijzelde bekken. Anderhalf jaar geleden alweer kreeg ze daarom een gipsbroekje en mocht ze bij mijn schoonzus herstellen. Ze was toen al één jaar en hoewel ze nu nergens meer last van heeft, wordt ze tot op heden niet geadopteerd. Zo lief als Kwispel mij die eerste keer aankeek, keek ik naar mijn vrouw. En Ja hoor! Ze mag mee naar Nederland! Een vriendinnetje voor Thomaz, hopelijk krijgt ze bij ons een fijn verder leven. Ik hoop dat er zo nog veel honden kunnen verhuizen, zodat ze in een warm gezin heerlijk geliefd en verwent kunnen worden met brokken, botjes en heel veel knuffels, want dat verdienen ze wel na zo’n vervelend deel van hun leven.

 

 

 

3 gedachten over “Allemaal hondjes

  1. O! Wat een heerlijk verhaal!
    Zielig aan de ene kant, maar zo vol liefde aan de andere kant.
    Ik wens je een hele fijne vakantie! Out of the box voor jou begrijp ik, wat goed zeg.
    En dan ontmoet je Kwispel.
    Zo fijn voor haar! Zo fijn voor jullie!
    Ik wens jullie en Kwispel een hele goede tijd samen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s