Belle en haar beest

Ik snapte het niet, als kind, de angst voor het beest. Ik hield van hem en van Belle.
Ik ging vroeger jaarlijks op eerste kerstdag met mijn moeder naar de bioscoop, waar we de nieuwe Disney Film gingen kijken. Op tweede kerstdag gingen we naar de MC Donalds, die op dat moment figuurtjes van dezelfde film bij het Happy Mael verstrekte en toen gesloten was op eerste kerstdag.
Ik weet nog hoe gevaarlijk het ritje naar de bioscoop was in 1994 toen ‘De Leeuwenkoning’ draaide. De wegen waren zo spekglad dat, een tante die meeging, onderuit ging naast de auto. Elkaar vasthoudend, gleden we naar de bioscoop. Ik was negen jaar en snapte direct dat deze film niet uit mijn gedachten zou gaan. De overeenkomst die ik had met Simba in het overlijden van onze vaders, zorgde dat we vol emoties van verdriet en bewondering, in stilte terug gleden naar de auto.
Ik vind nog steeds de Disneyfilms fijn om te zien. de vrouwelijke kracht van Mulan; één zijn met de natuur zoals Pocahontas; de magische overbrugging van verschillen bij Alladin. Ik hou ervan. Met stip op één stond altijd Belle en het Beest. Op de voet gevolgd door de Leeuwenkoning natuurlijk, maar onoverwinbaar. Ik was zes jaar toen de film uitkwam. Ik denk dat ik begon met de ‘Sing-a-long’-videoband, waardoor ik alle liedjes al uit mijn hoofd kende voordat ik de film daadwerkelijk zag. En nadat ik hem zag was ik direct verliefd. Op Belle maar zeker ook op haar beest. Ik snapte er dan ook niks van dat klasgenootjes bang waren voor het beest en niet durfden te kijken.
Ik ben ouder geworden inmiddels (groter, is niet zo´n gepaste woordkeuze in mijn geval), maar de liefde voor Belle en haar beest is gebleven. Mijn vrouw weet dat maar al te goed. Ik krijg dan ook de perfecte cadeaus van haar: tickets voor de musical, waar ik dan volledig in tranen van geniet, de oorspronkelijke Disneyfim op DVD als kerstcadeau onder de boom, kaartjes voor de bioscoop toen ´de echte’ film uitkwam. Nu staat diezelfde film op Netflix en is dat het perfecte ingrediënt voor een romantische avond samen. In welke vorm ik ook kijk naar hetzelfde verhaal, ik blijf verliefd. De eigenwijsheid van Belle, het gevecht van het beest met zichzelf om door het uiterlijk heen zijn ware aard te durven tonen, de ijver van de grappige bediendes in het kasteel, de mislukte versierpogingen van Gaston, de grappige en mooie liedjes die het verhaal kleuren en die o zo mooie gele jurk tijdens ‘DE DANS’. Ik heb het vaak overdacht. Ik weet niet waarom die film mij zo raakt. Iedere keer opnieuw voel ik me tegelijk ontroert als volwassenen en verblijd als kind.
Onze drie musketiers zingen inmiddels moeiteloos ‘Kom erbij’ hardop mee, net als ‘Hakuna matata’ overigens. Ik kan niet wachten tot ze groot genoeg zijn om alle Disneyfilms te kijken. Voor nu vrees ik nog even voor hun angst voor het beest.

Een gedachte over “Belle en haar beest

  1. Hoi lia
    Wat een super mooie column weer .
    mooi dat je alles nog zo goed herinnert en nog bij je leeft
    heel leuk
    ik hoop dat jullie kinderen er over enkele jaren ook van gaan genieten

    Liefs Mama

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s