Klusvrouw

Ik ben zo´n echte klusvrouw. Zo één die het eigenlijk net niet kan: te onhandig, te lomp, te weinig goed gereedschap en te weinig precies. Maar ik vind het wel leuk om te doen, zo nu en dan. Nu hebben we een paar superfijne klusmannen om ons heen, die we regelmatig om hulp vragen. Ik denk overigens dat zij nog wel meer kritiekpunten kunnen bedenken over mijn klusambities. Ik vraag ze namelijk vooral vaak om hulp als ik al begonnen en vastgelopen ben.

Soms, zoals vandaag, heb ik gewoon zelf zin om iets voor elkaar te krijgen. Na een vooronderzoek, met een plan, een tekening en goede moed denk ik, ook deze keer weer, de klus zonder hulp te kunnen klaren. We gaan een nieuwe kapstok maken inclusief een nieuwe ombouwkast voor de meterkast. Alles op wieltjes zodat het makkelijk aan de kant gezet kan worden als we bij de meterkast moeten zijn of iets groots de trap op moeten dragen. Efficiënt gebruik maken van iedere ruimte in ons iets te kleine en o zo knusse huisje is wel aan ons besteed na ruim negen jaar ervaring.

Vanochtend heb ik met onze dochters samen de oude ombouw van de meterkast afgehaald. Terwijl de man des huizes op de trap toe zat te kijken. Nadat ik alle maten opgemeten en opgeschreven had in mijn tekening ging ik vol goede moed naar de bouwmarkt met de beste zaagservice. Want, bij gebrek aan goed gereedschap en weinig oog voor precisie, laat ik daar alvast alles op maat zagen. In de bouwmarkt kom ik tot de ontdekking dat ik in mijn plan en tekeningen iets over het hoofd gezien heb. Gelukkig bedenk ik plan B en kan ik daarvoor de maten afleiden vanuit mijn tekening.

De man die mij mocht helpen bij de zaagservice, zuchtte net iets te hard bij het zien van mijn tekeningen. Om vervolgens met mij, heel geduldig, een nieuw overzicht te maken van alle maten en daarna alles te zagen, terwijl de wachtrij achter mij steeds langer werd. Iets waar hij een stuk rustiger over was dan ik.
Na het afrekenen kom ik aan bij de auto. Ik ben alleen en ben natuurlijk vergeten de drie kinderstoelen en hoedenplank thuis te laten. Het wordt dus ‘Tetris voor volwassenen’ (Scorpion, 2016) om alles in de auto te krijgen. Dat duurt te lang op een drukke parkeerplaats waarbij ik na heel wat pogingen, zweet en terugvallende stukken hout dan toch alles in de auto krijg. Ik heb daarbij bedacht dat ik zelf zo´n vier centimeter korter ben, want de plaat die half over mijn hoofdsteun komt, is net iets te laag. Ik zit dus enigszins opgevouwen in de auto onderweg naar huis. Opgevouwen zoals alleen een echte klusvrouw, zoals ik, dat kan doen. Tenminste dat denk ik dan. Ik heb namelijk nog nooit een man zo in een auto zien zitten, maar misschien ook geen andere vrouw als ik eerlijk ben.

En nu nog alles in elkaar zetten! Ik ben benieuwd of het ons gaat lukken zonder onze geweldige hulphanden.

5 gedachten over “Klusvrouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s