Verplichtingen 

Met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik niet zo erg van mensen houd. Ik begrijp ze niet altijd even goed en reageer daardoor met de nodige regelmaat onhandig. Het kost me veel energie om dat te voorkomen en dat helpt niet echt mee.

Beetje vreemd aangezien ik de hele dag met mensen werk, op die momenten vind ik dat ook meestal erg leuk en denk ik het ook redelijk te snappen. Ik hou van mijn werk, van de mensen met wie ik werk en van de mensen die bij ons om hulp vragen. Maar als ik eenmaal thuis ben vind ik het wel mooi geweest, tenminste soms. Verplichte aangelegenheden waar veel mensen bij elkaar komen zijn dan ook niet mijn favoriete hobby. Verjaardagen is er zo een. En vandaag was het weer onze beurt. Onze kleine grote man werd twee. Een leuke gebeurtenis waar ik natuurlijk niet onderuit kan. Voor mijn welzijn, vier ik meteen mijn eigen verjaardag mee. Lekker efficiënt!

Het geregel, het komen en gaan van bezoek en de ´small-talks´ overleef ik wel. Tijdens het opruimen word ik al wat kortaf, mijn energielevel heeft zijn nul punt bereikt, wat maakt dat mijn verstand vindt dat ik én de mensen om mij heen niks goed doen. (Ja, ik vind het ook knap dat Judith hier zo goed mee om gaat.) Inmiddels weet ik dat ik bij dit energielevel het beste alleen kan zijn, anders bereiken we dieptepunten die voor niemand te houden zijn. Als na zo´n dag de kinderen in bed liggen, ga ik in bad, een flinke wandeling met Thomaz maken, of, in het ergste geval, doe ik het allebei

Tijdens dat moment vindt mijn verstand het een goed idee om specifieke momenten van die dag op repeat te zetten, volledig voorzien van audiocommentaar. Mijn verstand verzorgt zonder liefde graag voor een extraatje. Zonder liefde, want van dat audiocommentaar lusten de honden geen brood. Alles wat ik zelf niet goed gedaan heb die dag, wordt me ruimschoots voorgeschoteld, met alle mogelijke gevolgen van deze acties er gratis bij, wat een service! En daar houdt het niet op! Ook wat anderen gezegd hebben over mij, ons, het huis, de opvoeding of wat dan ook passeert nog eens de revue. Ik raak dan volledig verstrikt in de vele herhalingen en het audiocommentaar, waardoor ik boos, verdrietig, moe, jaloers of wat dan ook word.

Inmiddels herken ik het ritueel van mijn verstand genoeg om het niet al te serieus te nemen. Het is altijd hetzelfde gedoe. Ik laat mijn verstand maar even zijn gang gaan, zodat ik daarna makkelijker in slaap kom. Want na een goede nachtrust is mijn energielevel gestegen en de repeat knop van mijn verstand uit gezet. Ik kan er weer tegenaan en ben, na mijn ´normale´ ochtendhumeur weer goed te hebben voor de andere mensen in mijn huis. Gelukkig zijn dat vier mensen die ik graag om me heen heb, maar ja, hé dat zijn dan ook wel de allerleukste.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s