Rambi versus Jammerende Jenny

Ik volg in Londen een opleiding over familiebehandelingen. Altijd als ik weg ben van thuis krijg ik het weer. Het is net zo´n akelig klein monstertje dat je overal aan raakt en telkens wat groter wordt als ik daardoor geïrriteerd word. Als ik dan even niet oplet zit het met zijn dikke kont bij me op schoot. Te doen of dat helpt, de slijmbal.
Dat monstertje heet heimwee. Ik haat het. Dat monstertje is namelijk een kei in het omtoveren van, ik als Rambi naar ik als Jammerende Jenny. Dat moet ik uitleggen waarschijnlijk. Een collega noemde mij vandaag Rambi, omdat ik blijkbaar tegelijk heel stoer en heel lief kan zijn. Erg lief en leuk gezegd. Alhoewel ik me op dit moment echt niet stoer of lief voel. Ik voel me ellendig. Ik heb de halve ochtend in tranen doorgebracht totdat ik mezelf forceerde om als vrijwilliger een rollenspel te doen voor de groep. Een manier om even niet op mijn groeiende, tranentrekkende monster te hoeven focussen, maar op het gezin waarmee ik in gesprek was en de trainers die het gesprek begeleidden. Dat hielp even tot vanmiddag. Uit onverwachte hoek was hij er ineens weer! Midden op mijn schoot, zo uit het niks erop gesprongen, zonder het te vragen of aan te kondigen. En dat allemaal door één zin in een gesprek waar ik niet eens deel van uit maakte. Ik voelde de tranen weer opkomen en voelde me net zo zielig als Jammerende Jenny (Harry Potter, 1999).
Ik weet waarom ik hier ben. De waardes zijn me duidelijk, ik wil deze behandeling leren en denk dat het zo waardevol is om dat te kunnen gebruiken op het werk en hierin te groeien, zodat gezinnen anders of opnieuw met elkaar in gesprek komen om zo gezamenlijk tot oplossingen te komen. Alleen dat zorgt er niet voor dat het monster verdwijnt. Ik zal zijn aanwezigheid moeten accepteren en met het monster samen de training hier zo zinvol mogelijk maken totdat het vrijdag avond is en ik eindelijk thuis ben. Thuis bij mijn lieve vrouw, heerlijke kinderen, aanhankelijke hond, warme thuis en alles wat ik daar heb en ervaar. Actieve bereidheid heet dat in mooie therapie termen. Nou ik ga me weer lekker actief bereid voegen in de menigte samen met mijn monster.
Woorden die heel goed passen bij mijn monster zijn van Chef´special uit het liedje Homesick (2017):
‘But I’m selfish just minding my own business
I’m selfish and I can’t seem to fix it and I don’t
Want you thinking I’m indifferent cause I’m
Homesick but the road is waiting
It called me and there’s no escaping
There’s hardly time for goodbye kisses
Goodnight wishes it’s all in the game
But I don’t need anything no if only you could
Sing me sometimes
Of those fun times of those long times ago’

2 gedachten over “Rambi versus Jammerende Jenny

  1. Hoi Lia
    Toch weer een mooie column geschreven ondanks dat je heimwee had .Knap hoor .
    Nu maar weer lekker genieten van de thuis situatie .
    Liefs Mama

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s