Ode aan Radiolympia

Ik ben moe. De crisisdienst gisteren was druk. De rust die ik verwachtte op een carnavalszondag bleek een utopie. Dat is niet erg, ik doe het graag. Soms is het ook vermoeiend, vooral als je slechts 1,5 uur kan slapen. Vanochtend naar het werk om wat zaken af te ronden en over te dragen. Ik spreek nog twee patiënten en laat helaas de rest verplaatsen, omdat ik mijn ogen niet meer goed open kan houden.

Ik ga in de auto zitten en bel Judith dat ik eerder naar huis kom. Judith zegt dat ik direct de radio aan moet zetten, de 1500 meter vrouwen is bezig en dadelijk zijn er 3 ritten met Nederlanders. Wüst, Leenstra en Van Beek mogen na elkaar het ijs betreden. Ik hang op en zet radio 1 aan. Gio Lippens en Erben Wennemars vertellen hoe het stadion inclusief spandoeken eruit ziet, terwijl Ireen Wüst zich langzaam naar de startstreep begeeft. Als ze daar is, begint de spanning op te lopen. De sporters moeten nog worden voorgesteld, maar de spanning  start al in het commentaar. Gio en Erben beschrijven hoe Ireen haar lippen nat maakt, strak voor zich uit kijkt en zorgen door de intonatie dat ik volledig word meegezogen. Ik ben mijn moeheid vergeten en ik rijd met mijn auto de snelweg op. Ik ga volledig op in het commentaar, praat zelfs terug tegen de radio en roep dat Wüst, Leenstra en Van Beek sneller moeten gaan. Ineens gaat het lampje van mijn benzine aan. Ik moet tanken. Net na de ronde van Leenstra en voor de laatste rit stopt mijn auto bij het tankstation. Ik zet de radio harder en de deur van de passagierskant open. Ik tank met mijn oor zo dicht mogelijk bij de deur, omdat ik geen woord wil missen van het commentaar. Ik heb geen oog voor de anderen bij het tankstation, die mijn tafereel mogelijk vreemd vinden. Voordat de laatste rit begint, ben ik klaar en stap in mijn auto. Ik vervolg mijn weg terwijl ik luister. De spanning die langzaam overslaat in enthousiasme. Eerst voorzichtig, maar dan kan Erben in de laatste ronde zijn enthousiasme niet verborgen houden als Gio probeert de spanning te behouden met een gedetailleerde beschrijving van de kracht die de schaatsters nog in de benen hebben.

En dan de ontlading als blijkt dat Wüst goud en Leenstra brons heeft. Ik gil in de auto met Gio en Erben mee. Ik geniet en ik ben blij dat ik al zo dicht bij huis ben. Geen minuut last van moeheid, door de spanning die ik kreeg van het commentaar bleef ik wakker en reed ik vooral veilig naar huis. Bedankt Gio en Erben! Jullie zorgde, voor mij, voor een onvergetelijke terugreis. Ik vind het heerlijk om op TV te kijken naar de Olympische Spelen. Bij gebrek aan beeld zorgden jullie voor voldoende details en spanning waardoor ik alles voor me zag. Wauw!

En nu, nu ga ik slapen, ik ben kapot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s