Uit de oude doos: Winterklaar

Het is op woensdagochtend altijd een drukke bedoeling. Mijn enige vrije dag in de week, waardoor ik nog steeds geen prof ben in het ochtendritueel op een schooldag. Mijn vrouw heeft de hond uitgelaten en het ontbijt gemaakt; ik probeer alle kinderen op tijd in de kleren te hijsen. O ja, nu mezelf nog, ik kan moeilijk in mijn pyjama naar de favoriete juffen van de dames.

Ninthe werd op school spontaan ziek, omdat haar juffrouw nog niet beter was. Door af te spreken dat ze op school een beterschapskaart kan maken, die ik mail naar de juf, was het tij nog te keren. Aimee bracht ik daarna naar de peuterspeelzaal, waar ik nog even met haar speelde. Oscar stal ondertussen, met zijn gulle lach, de harten van de juffen om ze daarna schrik aan te jagen door zelfstandig van de glijbaan te glijden. De glijbaan thuis is een stuk hoger en daar doet hij het ook zelf, maar op een of andere manier voel ik me ineens, door de reacties van de anderen een erg onverantwoorde moeder.

Thuis met Oscar stond ‘de heg snoeien’ op het programma. De tuin mag winterklaar worden gemaakt, al voelt het weer daar nog te zacht voor. Dat maakt het wel extra lekker om dit nu te doen. Alles had ik klaar gezet. Oscar wandelde lekker door de tuin met zijn rolmodel Thomaz, onze hond. Ik zet de elektrische snoeischaar aan. Thomaz sprint naar binnen en Oscar begint te huilen. Of huilen, meer oorverdovend krijsen. Hij houdt duidelijk niet van harde geluiden. Werk in de bouw kunnen we denk ik wel wegstrepen voor zijn toekomst.
Op zich bijzonder, als vijfde gezinslid zou hij toch wat gewend moeten zijn. Zijn grote zussen maken er een sport van om zo vaak en hard mogelijk te gillen in ons kleine huisje. Als dat niet gebeurt blaft de hond nog af en toe en anders staat er wel een of ander muziekspeelgoedje aan, maar vaker nog 5 stuks tegelijk. Een snoeischaar is blijkbaar van een ander kaliber.
Het helpt wel: Ik wil echt graag die heg af hebben, dus werk snel, want ik vind het ook zielig voor onze kleine man. Als de heg gesnoeid is, hark ik de bladeren bij elkaar. Ik ben bezig de eerste hoop in de kliko te gooien als Oscar roept: ‘mam, kijk!’. Hij zit midden in een andere hoop met een lach van oor tot oor. Hij gooit de bladeren in het rond. Bladeren die Thomaz vervolgens probeert te vangen. Ze genieten. Oscar geniet zo hard dat hij mij mee neemt in zijn wereld. Ik wil ook met bladeren gooien en hem nog harder laten lachen. Ik ga naar hem toe en samen spelen en dansen we op de muziek van mijn telefoon. Mijn vader schreef een gedicht toen ik geboren werd met de zin: al duurt het werk langer, omdat je wilt helpen dank ik u voor dit geluk. Je had gelijk pap!

Een gedachte over “Uit de oude doos: Winterklaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s