2017-2018

Het is zo cliché in December die lijstjes van het afgelopen jaar. En toch lokken ze iedere jaar met succes mijn aandacht, om vervolgens de helft van de tijd hardop ‘Ach ja!´ te zeggen. Ze laten me even herinneren hoe lang het jaar is waarvan ik denk dat het voorbij gevlogen is.

Vooral de items van het eerste kwartaal zitten ver weg verstopt in mijn geheugen en eigenlijk denk ik vaak dat ze veel langer geleden plaats vonden. Er gebeurt veel in de wereld in 365 lange dagen. Terwijl ik voor mijn gevoel pas bij dag 58 zit. Het voelt alsof Oscar niet al een half jaar loopt, maar gewoon een paar dagen geleden zijn eerste stapjes zette, Het jaar gaat bij ons thuis zo snel. Ik bedenk vooral hoeveel maten de kinderen gegroeid zijn in 2017.

Ik ben al de hele maand wat weemoedig aan het denken, dat het niet mijn jaar was. Een aantal bewuste, maar verkeerde keuzes zorgde ervoor dat ik wegdreef van wat ik echt waardevol vind. En de verantwoordelijkheid die ik voelde, maakte mij vooral te druk, teveel in gedachte en te weinig aardig en in het moment van nu. Gelukkig wees iemand mij daarop confronterend, maar liefdevol. Ik heb geluisterd en gezorgd dat de kaarten voor het komende jaar er beter uit zien. Daarnaast was het thuis stressvol. Drie kleine kinderen, waarvan schooltijd, peuterspeelzaaltijd en slaaptijd totaal niet met elkaar matchen. Ze zijn te klein om veel zelf te doen, maar te groot om alles over te nemen. En ‘Zelluf-doen´ kost zoveel tijd. Iedere dag was het vooral een race tegen de klok waarbij ik blij mocht zijn als ik even kon ademhalen en een kop koffie kon drinken. Het leek ons ooit een goed idee, de kinderen zo kort op elkaar. Nu lijkt dat goede idee ver weg. Terwijl Aimee zindelijk werd en Ninthe naar school ging, hoopte ik boven de zoveelste poepbroek van Oscar, dat het een keer makkelijker wordt.

Toch als ik heel eerlijk kijk naar dit jaar, is het echt niet zo´n slecht jaar geweest. Die jaarlijstjes halen gelukkig herinneren naar boven, die ik vergeten was. We hebben de tuin veranderd, waardoor Judith en ik vele avonden aan het haardvuur zaten, onder het nieuwe afdak. Samen marshmallows roosteren, spelletjes doen en nieuwe hobby´s uittesten. Ik was het vergeten, terwijl ik er enorm van heb genoten. Ik heb geleerd. Ik weet dat ik niet alles leuk vind wat ik kan, dat ik tijd moet nemen om thuis in het moment te zijn en dat ik nu toch eindelijk echt meer wil schrijven. Ik werd gekozen als columniste van Famme een online magazine voor ouders. Het duurt nog even voordat de columns online komen. En hoewel onze kinderen veel voor me betekenen is er meer wat mij bezighoudt in het leven. Ik heb daarom voor het eerst na vele jaren een goed voornemen. Ik ga schrijven, gewoon online, wanneer ik er zin in heb.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s