Ode aan Radiolympia

Ik ben moe. De crisisdienst gisteren was druk. De rust die ik verwachtte op een carnavalszondag bleek een utopie. Dat is niet erg, ik doe het graag. Soms is het ook vermoeiend, vooral als je slechts 1,5 uur kan slapen. Vanochtend naar het werk om wat zaken af te ronden en over te dragen. Ik spreek nog twee patiënten en laat helaas de rest verplaatsen, omdat ik mijn ogen niet meer goed open kan houden. Ik ga … Doorgaan met het lezen van Ode aan Radiolympia